Station Dordrecht

Met een ingebruikname in 1872 valt station Dordrecht in de grote spooruitbreiding van de negentiende eeuw. In die periode kwam het spoor in Nederland in een stroomversnelling en elk stadje van enige betekenis wilde een eigen halte. Dordrecht kreeg er een.

In de NS-classificatie geldt het als megastation. Dat klinkt technisch, maar betekent vooral iets over het soort treinen dat er stopt en de omvang van de voorzieningen – geen oordeel over stijl of charme. Het stationsgebouw wordt toegeschreven aan Nicolaas Kamperdijk. Wie goed kijkt, herkent in de gevel nog iets van de hand van de ontwerper – bij Nederlandse stations is dat vaak verrassend veel detail onder een bescheiden dak. Het station draagt de status rijksmonument. In Nederland is dat eigenlijk een formele manier om te zeggen: dit gebouw mag niet zomaar tegen de vlakte, ook als de moderniseringsplannen dat graag zouden willen.

Reizigers gebruiken het station vooral als opstappunt richting Amsterdam Centraal: een rit van rond de 1 u. 43 min. die in de praktijk bepaalt hoe veel mensen elke werkdag over de perrons lopen. Het station telt 7 sporen in gebruik. Compact dus, maar in Nederland zijn compacte stations vaak degene die het best draaien.

Voor de reiziger van vandaag is dat vooral praktisch: station Dordrecht is een stip op de NS-kaart die je gewoon moet kunnen vertrouwen, en dat doet het doorgaans ook.